آنچه را ، كه اگر به آن تمسّك جوييد ، هرگز گمراه نخواهيد شد ، كتاب خدا و خاندانم ، كه اهل بيت من هستند . . . » و در نقل طبرانى اضافه شده است « فلا تقدّموهما فتهلكوا ، و لا تعلّموهم فانّهم أعلم منكم » يعنى « بر آنها پيشى نگيريد كه هلاك مىشويد ، و آنها را علم نياموزيد ، كه آنان از شما داناترند » ابن حجر گفته است : اين بيان دليل است بر اين كه هر كس از اهل بيت ، شايستگى احراز مراتب عاليه مقامات دينى را داشته باشد ، بر ديگران مقدّم است « 1 » . ضراحت اين حديث نيازى به توضيح و تفسير ندارد ، زيرا كتاب خدا نخستين دستور هدايت ، و عترت كه همان اهل بيت است ، دوّمين راهنماى طريق دين مىباشند ، و بر امّت است كه راه اين دو را در پيش گيرد تا مطمئن شود ، كه از گمراهى و بيراهه‌روى مصون مانده است . روشنتر بگوييم : مضمون اين حديث دلالت دارد بر اين كه شخصيّت اهل بيت عليهم السّلام بى نظير و ممتاز است و اين همان بىنيازى آنهاست از آنچه در دست ديگران است ، زيرا پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در مقام بيان محتوا و حقيقت رسالت خود ، آنان را همپايه و همانند كتاب خدا قرار داده است ، و منطقى نيست كه فرض شود ، آنان به ديگران نيازمند بوده‌اند ، زيرا در چنين صورتى ، ديگران به اين كه همانند و همپايه كتاب خدا باشند ، سزاوارتر خواهند بود ، علاوه بر اين اگر اهل بيت عليهم السّلام داراى چنين امتيازى نبودند ، چرا پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله اصحاب و تابعان را همانند كتاب خدا قرار نداده ، و يا لا اقلّ آنان را ضميمه عترت نفرموده است .

--> كه مسلم و بخارى آن را روايت نكرده‌اند ، ذهبى در تلخيص مستدرك نيز ضمن اعتراف به صحّت آن ، همين را گفته است . ابن ابى شيبه ، ابو يعلى و ابن سعد نيز آن را از ابى سعيد خدرى ، و كنز العمّال در ج 1 ص 47 حديث 945 آن را روايت كرده‌اند ، ابن حجر در صواعق ، ص 75 و جز اينها بسيارى از حافظان و نويسندگان حديث ، با اختلاف جزئى در الفاظ آن را نقل كرده‌اند ، ابن حجر در صواعق ، پس از ذكر حديث ، گفته است : « بدان ، حديث تمسّك به كتاب و عترت طرق زيادى دارد ، و بيست و چند تن از اصحاب ، آن را روايت كرده‌اند . » براى اين حديث اسناد معتبر زيادى است ، يكى از دانشمندان معاصر ، اسناد آن را از كتابهاى اهل سنّت ، در رساله‌اى جمع‌آورى و « دار التقريب بين المذاهب الاسلاميّه » در قاهره آن را به چاپ رسانيده است . ( 1 ) - الصّواعق المحرقه تأليف ابن حجر ص 135 باب وصيّت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله درباره آنان .